Adam Zemełka: "Na pewno"

Powiedz że coś jest na pewno
że nie znika za pierwszym zakrętem
że nie gaśnie o bladym świcie
gdy idą spać anioły

Powiedz że świat zamkniesz w garści
przez palce wpuszczając
tylko to co dobre

I że na pewno nie puścisz
nawet gdy wszystko minie

Powiedz że na pewno są ludzie
którzy kochają jak istoty boskie
I wszystko można przenieść
na barkach
pod stromą górę Meru

Powiedz że mogę
bo nawet jeśli wiem
to wątpię

Głosem swoim żywicznym
posklejaj na nowo korę
moich myśli

I mów że na pewno
zawsze kiedy milczysz

Adam Zemełka: "Nim lęk odejdzie"

Mam jasne włosy i ciemne czoło
Wilgotne palce i suche usta
We mnie jest hałas a cisza w koło
Która mnie tylko po uszach muska

W żyłach mi dudni i mam brak czucia
Mrowią mnie stopy choć stoję w miejscu
Głowa paruje jak piec – od psucia
Truciznę sącząc przy drżącym sercu

Ruszać się mogę i nie mam duru
Cukier na równą wpisano skalę
Tylko czasami zwijam się z bólu
I lęk przed lękiem odczuwam stale

Nikt mnie nie kroił i nie cierpiałem
Na bronchit dżumę ani cholerę
Tylko za mocno czasem się bałem
Przestając swego być życia sterem

Upadam stokroć i wstaję rzadko
Pięściami waląc w zakrzepłą ziemię
Sen jest mi ojcem a cisza matką
Lecz ja kim jestem – zaiste nie wiem

Kpinę oblekam na drżące ciało
Za ucho wkładam rubaszne kwiecie
Bo być w połowie to żyć za mało
Na mego świata zgarbionym grzbiecie

Za żadnym lasem ani za wodą
Tylko w tutejszym stanąwszy rzędzie
Chciałbym raz jeszcze móc pobyć sobą
Nim świat odejdzie i lęk odejdzie